با دو قلاده ببر نمی توان نسل این گونه را احیا کرد

سبزپرس: بحث بر سر تبادل ببر و پلنگ بین روسیه و ایران یکی از خبرسازترین اتفاقات در زمستان ۸۸ بود. پس از این ماجرا، زمزمه های قوت گرفتن مذاکرات قدیمی ایران و هند در مورد تبادل شیر و یوزپلنگ هم به گوش می رسید. فارغ از مسایل سیاسی مرتبط با این گونه مذاکرات، نظرات کارشناسی متعددی نیز درباره تبادل گربه سانان بین ایران و روسیه از زبان کارشناسان ایرانی در رسانه های خبری منتشر شد. با این حال هنوز اتحادیه جهانی حفاظت (IUCN) که معتبرترین سازمان بین المللی در زمینه حیات وحش و حفاظت از تنوع زیستی است درباره این موضوع، اظهارنظری رسمی ارائه نداده است. اهمیت بالای موضوع تبادل گربه سانان، ما را بر آن داشت تا نظر کارشناسی “اورس برایتن موزر” (Urs Breitenmoser ) رییس کارگروه ویژه گربه سانان IUCN را جویا شویم. موزر، یکی از متخصصان برجسته در زمینه گربه سانان است که یک بار در سال ۱۳۸۷ نیز برای ارزیابی پروژه بین المللی حفاظت از یوزپلنگ آسیایی به ایران سفر کرده است. او معتقد است تنها با دو قلاده ببر نمی توان نسل این گربه سان را در ایران احیا کرد و از سوی دیگر نیز می گوید که خروج یوزپلنگ از ایران به منظور مبادله با شیر ایرانی، خطرناک است.

- نظر شما درباره تبادل گربه سانان بین ایران و روسیه چیست؟
آنطور که من می دانم، ایران و روسیه توافق کرده اند تا دو قلاده ببر سیبری از باغ وحش های روسیه در برابر گروه کوچکی از پلنگ های ایرانی مبادله شوند. پلنگ ها به منظور پرورش و نسل کشی و معرفی مجدد این گونه به منطقه قفقاز در غرب روسیه برده می شوند. پس اینجا دو موضوع متفاوت وجود دارد: احیای جمعیت “شدیداً در معرض خطر” پلنگ در قفقاز و دیگری تصور معرفی مجدد ببر به محدوده پراکنش سابق ببر مازندران.
من از اینکه ایران و روسیه در خصوص احیای نسل پلنگ قفقاز آماده همکاری هستند، بسیار استقبال می کنم. من معتقدم که بدون مشارکت و همکاری این دو کشور، پلنگی در قفقاز نمی تواند باقی بماند. بعد از اینکه کشورهای منطقه قفقاز برای همکاری موافقت کرده اند، هنوز راه دراز و پر مانعی تا احیای نسل پلنگ قفقاز باقی مانده است اما شروع امید بخش، انجام شده!

- با توجه به تشابه گونه ای بین ببر سیبری و ببر مازندران، آیا امکان معرفی مجدد ببر به ایران وجود دارد؟
ببر مازندران که در روزگاری از ترکیه تا قزاقستان و چین و همچنین پناهگاه امن جنوب دریای خزر پراکنده بود، منقرض شده است. حالا علم ژنتیک نشان می دهد که ببر مازندران یک خویشاوند بسیار نزدیک (در واقع تقریباً همسان) به نام ببر سیبری دارد که در دور دست شرق روسیه باقی مانده است. این مسئله باعث شد تا اندیشه احیای نسل ببر مازندران در محدوده پراکنش سابق و با استفاده از ببر سیبری شکل گیرد. من اساساً با این ایده موافقم، اما فکر نمی کنم چالش اصلی برای بازگشت ببر مازندران، تردید درباره رده بندی گونه و یا مسایل ژنتیک باشد.

- اگر این دو یکسان هستند، آیا احیای ببر مازندران با استفاده از ۲ قلاده ببر سیبری عملی است؟
قطعاً نه! هیچ برنامه احیایی تنها با یک جفت از گونه، قابل اجرا نیست. اما من فکر نمی کنم که دریافت این دو ببر از روسیه قطعا به معنای آغاز یک برنامه احیای نسل باشد. من فرض را بر این می گیرم که این یک حرکت نمادین و فرصتی برای آشناسازی مردم ایران با ببر است تا آنها از این حقیقت آگاه شوند که در گذشته نه چندان دور، ببرها در ایران زندگی می کردند و اینکه بازگشت این گربه نیرومند، یک رویا است.
چالش اصلی برای معرفی مجدد ببر مازندران به ایران، به هر حال دریافت جمعیت ابتدایی نیست. تعداد زیادی ببر سیبری در اسارت وجود دارند و اگر ما برای احیای گونه منقرض شده بخواهیم از جمعیت حیوان در اسارت استفاده کنیم، بیشتر از اندازه مورد نیاز، جمعیت در دسترس داریم. اما سوال مهم اینجاست: این ببرها باید در کجای طبیعت زندگی کنند؟ ببر مازندران، همیشه پراکنش بسیار محدودی داشته است که شامل حاشیه رودها و دلتاهای خاور میانه و آسیای مرکزی می شده است. برخلاف پلنگ و یوزپلنگ، ببر نمی تواند در کوه های صخره ای خشک زندگی کند؛ آنها به آب و پوشش گیاهی متراکم احتیاج دارند. ببرها در جنگل های کنار رودخانه و نوار گسترده نی زارها زندگی می کردند که بخش زیادی از زیستگاه های آنها از بین رفته است. این زیستگاه ها به زمین های کشاورزی تغییر کاربری داده اند و یا برای طرح های آبیاری از بین رفته اند.
در حال حاضر تکه هایی از جنگل های متراکم و مورد نیاز ببرها در چین و قزاقستان وجود دارند، اما آیا این پهنه ها برای پشتیبانی افزایش جمعیت ببر کافی هستند؟
درباره ایران نیز، ما به تحلیل و بررسی کاملی از ظرفیت و پتانسیل زیستگاه های ببر احتیاج داریم. با این حال، حتی اگر جمعیت زیستگاه های خوبی باقی مانده باشد، من معتقدم که در این مکان ها هم عده زیادی از مردم زندگی می کنند .

- نظر شما درباره احیای جمعیت پلنگ در قفقاز چیست؟
زندگی پلنگ در قفقاز، فراز و نشیب های فراوانی در طول تاریخ داشته است. این گونه در نیم قرن گذشته تا نزدیکی انقراض پیش رفت و دوباره در دهه ۱۹۸۰ احیا شد و یا به حداقل تثبیت رسید. اما در بیست سال گذشته، باز هم جمعیت کاهش یافت و پلنگ قفقاز اکنون به لبه انقراض رسیده است. من معتقدم در یک بازه زمانی طولانی، جمعیت پلنگ قفقاز از طریق مهاجرت های فردی پلنگ ها از جنوب و از منبع اصلی در ایران، افزایش خواهد یافت.  این مسئله نیز، مهم ترین نیاز برای احیای نسل پلنگ در قفقاز، نگهداری یک جمعیت سالم پلنگ در غرب ایران است. هر چند که من فکر نمی کنم جمعیت پلنگ قفقاز، بدون برنامه معرفی مجدد گونه، حفظ شود. حالا روس ها می خواهند این کار را در شمال غرب قفقاز بزرگ، آغاز کنند. با دیدی امیدوارانه، این می تواند در آینده یک کلونی سازی و تشکیل جمعیت را در دو طرف قفقاز شکل دهد. یکی در شمال و دیگری در جنوب قفقاز و البته ممکن است جمعیت بخش میانی زیستگاه نیز از طریق جابه جایی پلنگ ها و معرفی مجدد گونه به زیستگاه احیا شود. به این ترتیب در برخی از کشورهای این محدوده، حفاظت از زیستگاه و خصوصاً احیای گونه های طعمه به عنوان پیش نیاز بازگرداندن پلنگ، احتیاج است. همه اینها تنها با مشارکت شش کشور موجود در ناحیه زیستی قفقاز امکان پذیر است. این همان چیزی است که ما تلاش می کنیم از طریق تدوین یک استراتژی حفاظت از پلنگ در قفقاز و با مشارکت هر شش کشور به دست آوریم. این استراتژی، چارچوب اهداف نهایی و اصول را برای حفاظت از پلنگ، زیستگاه و طعمه هایش مشخص می کند. اگر این استراتژی از طریق مسئولان کشورها به امضا برسد، ما مدیران و دانشمندان حیات وحش در همکاری با سایر فعالان این حوزه، می توانیم توسعه برنامه های عمل تخصصی برای هر کشور را انجام دهیم.

- با توجه به مذاکرات طولانی مدت بین ایران و هندوستان برای مبادله شیر و یوزپلنگ و با توجه به تلاش سازمان حفاظت محیط زیست ایران برای انجام این کار، آیا احیای این گربه ها بین این دو کشور عملی است؟
این یک سوال مهم دیگر است که نیاز به بررسی رویکردها، فرصت ها و چالش ها دارد. میراث طبیعی ایران، دارای ۱۰ گونه گربه سان بوده که تنوع قابل توجهی است. دو گونه از آنها امروزه منقرض شده اند که ببر مازندران و شیر ایرانی بوده اند. سومین گونه، یوزپلنگ آسیایی شدیداً در معرض خطر انقراض است. یوزپلنگ آسیایی تنها در ایران باقی مانده  در حالی که شیر ایرانی تنها در هندوستان باقی مانده است. دو جمعیت باقی مانده در دو وضعیت کاملاً متفاوت زندگی می کنند. جمعیت یوزپلنگ در ایران احتمالاً بیش از ۱۰۰ قلاده نیست که عمده آنها به صورت پراکنده در کویرهای مرکزی ایران زندگی می کنند، اما ۳۵۰ قلاده شیر ایرانی باقیمانده همگی به صورت متراکم در جنگل “گیر” در ایالت گجرات هندوستان زندگی می کنند. این جمعیت در یک زیستگاه محدود زندگی می کنند و توانایی گسترش ندارند. به این ترتیب، خروج سرمایه ارزشمند یوزپلنگ از ایران می تواند بسیار خطرناک باشد در حالی که جا به جایی شیر ایرانی از جنگل گیر، بسیار خوشایند و مفید است. گذشته از این، جمعیت خوبی از شیرهای ایرانی در باغ وحش های باقی موجود هستند؛ اما هیچ یوزپلنگ آسیایی در اسارت کامل در باغ وحش ها وجود ندارد. بررسی اولیه از پتانسیل زیستگاه های هندوستان، نشان می دهد که تکه های زیستگاهی مناسبی برای یوزپلنگ در شمال غرب این کشور باقی مانده است. اما این زیستگاه ها شرایط بسیار متفاوتی با زیستگاه اصلی یوزپلنگ آسیایی در ایران دارند. در حالی که معلوم نیست چقدر فضا برای معرفی مجدد گونه شیرایرانی ، مثلاً در جنوب شرق ایران وجود دارد. من نمی توانم در اینباره چیزی بگویم. تاکید می کنم، ما برای پاسخ به این سوال نیاز به مطالعه دقیق و گسترده داریم .

- کارشناسان حیات وحش روسیه تلاش می کنند تا نام یک زیرگونه جدید برای پلنگ قفقاز را به جای نام فراگیر و تایید شده پلنگ ایرانی معرفی کنند. آیا این نام جدید، مورد تایید IUCN هست؟
نه، ماجرا چنین نیست. سردرگمی درباره زیرگونه های پلنگ از این واقعیت نشأت می گیرد که متخصصان اولیه طبقه بندی جانوران، پلنگ قفقاز را به عنوان یک زیر گونه متمایز معرفی کرده بودند؛ اما آنچه باعث تعجب شد، این بود که پلنگ های قفقاز با پلنگ های ایران به طور مستقیم ارتباط داشتند. آزمایش ها و بررسی های جدید ژنتیکی نشان داده است که این دو زیرگونه، واقعاً یکی هستند و پلنگ های ایران بهترین کلونی شکل گرفته از پلنگ های قفقاز هستند.

این مقاله رو اینجا پیدا کردم

برگرفته از : روزنامه اعتماد

وی نیمه اول آذرماه جاری برای ارزیابی طرح یوزپلنگ آسیایی به دعوت این طرح به ایران آمد.وظیفه این گروه فراهم کردن داده‌ها و اطلاعات برای به روز کردن «لیست سرخ» اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت است که در خدمت بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی و به نوعی کانون فعالیت‌های مربوط به حفاظت از گونه‌های گربه‌سانان در سراسر دنیاست.دکتر موزر اهل سوئیس است.  وی فعالیت اصلی خود در زمینه گربه‌سانان را با کار تحقیقاتی روی سیاه‌گوش اروپا- آسیایی آغاز کرد.

در قرن نوزدهم این‌گونه در اروپای غربی کاملا از عرصه‌های طبیعی ناپدید شده بود، وی با مطالعه و تحقیق موفق به بازگرداندن و احیای سیاه‌گوش در ناحیه آلپ سوئیس شد. وی همچنین در زمینه بررسی‌های عمومی در مورد سایر گربه‌سانان سراسر دنیا مشغول فعالیت است.آنچه در ادامه می‌آید گفت‌وگویی است با وی در باره «گروه متخصصان گربه‌سانان» دنیا و بازدیدی که در  اوایل آذرماه جاری‌از زیستگاه‌ها و فعالیت طرح یوزپلنگ آسیایی در ایران داشته است.

• چه عاملی باعث شد برای ارزیابی طرح یوزآسیایی به ایران بیایید؟

گروه متخصصان گربه‌سانان از چندی پیش با ایران همکاری می‌کرد، با کمال تأسف یکی از اعضای ایرانی این گروه، دکتر هرمز اسدی، در حادثه تصادف درگذشت.  ایشان و همکارانشان به ما اطلاع دادند که وضعیت یوز در ایران چندان خوب نیست، آنها موفق شدند پیتر جکسون،  رئیس قبلی گروه گربه‌سانان را برای اولین بار به ایران دعوت کنند، بسیار واضح است که این‌گونه که تنها در ایران یافت می‌شود و وضعیت خوبی ندارد؛ عامل مهمی برای حضور ما است؛ من فکر می‌کنم در دنیا کمتر کشوری مانند ایران وجود دارد که چنین تنوعی در گونه‌های گربه‌سان آن وجود داشته باشد.

• برنامه آینده شما برای حفاظت از سایر گونه‌های گربه‌سان در ایران مانند پلنگ، کاراکال، سیاه‌گوش و گربه‌های کوچک وحشی چیست؟

بسیاری از گونه‌های کوچک گربه‌سان و همچنین گربه‌های متوسط از لحاظ جثه، مانند کاراکال یا گربه‌های شنی هستند که دانش ما از آنها بسیار اندک است و در باره وضعیت پراکندگی، پویایی جمعیت، افزایش یا کاهش جمعیت آنها هیچ‌چیز نمی‌دانیم، بنابراین من فکر می‌کنم ایران نه تنها در مورد تحقیقات در سطح ملی بلکه در سطح جهانی از این لحاظ کشور بسیار مهمی است. نکته‌ای که وجود دارد اینکه در دنیا بیشتر به گربه‌سانان بزرگ مثل شیر، ببر، پلنگ و تا حد زیادی یوزپلنگ توجه می‌شود. بسیاری از متخصصان و افراد در جوامع علمی حتی نمی‌دانند گربه‌های کوچک وجود دارند! به همین دلیل عمده بودجه هم صرف گربه‌سانان بزرگ می‌شود. بنابراین من امیدوارم در آینده شاهد افزایش علاقه و تحقیق روی انواع گونه‌های گربه‌سانان در ایران باشیم، من در کشور شما نیروی بالقوه بالایی برای این تحقیقات می‌بینم، تمام این جوانانی که ایثارگرانه، با علاقه و همگی دارای تحصیلات بالا در این زمینه مشغول به فعالیت بودند، اگر به سمت مطالعات میدانی سوق داده شوند تا جایی که به حفاظت مربوط می‌شود می‌توان نه تنها در کشور خودتان بلکه در کشور‌های همسایه و در سطح جهان از این دانش و انرژی بهره برد.

• آیا امکان دارد برخی اولویت‌های حفاظتی خود را در اختیار ما قرار دهید که مطمئن هستم به حفاظت از حیات وحش ما کمک می‌کند؟

اولویت حفاظتی از نظر من در ایران متمرکز بر گربه‌سانان است، حفاظت از این‌گونه‌ها منجر به حفاظت از تمام زیستگاه می‌شود. همان طور که می‌دانید گربه‌ها گونه‌های شکارگر در راس هستند، اگر ما اهمیت حفاظت از آنها را به آگاهی همه برسانیم موفق می‌شویم سایر گونه‌ها و زیستگاه‌ها را حفظ کنیم، گربه‌سانان حامل پیام مهمی هستند، حفاظت از آنها به معنای حفاظت از یک گونه نیست، حفاظت از اکوسیستم، گونه‌های طعمه و سایر گونه‌های گیاهی و جانوری است، حفظ گستره خانگی گربه‌سانان از بالا‌ترین اولویت برخوردار است. ایران به لحاظ موقعیت مکانی در ارتباط با گربه‌‌سانان کشور بسیار مهمی است، اگر ما بتوانیم اهمیت این موضوع را که گربه‌‌سانان ایران گونه‌ها ی به‌اصطلاح «پرچم» هستند به مردم گوشزد کنیم قدم مهمی در جهت حفظ آنها برداشته‌ایم، این گونه‌های پرچم دار می‌توانند گونه «چتر» هم باشند یعنی حفاظت از آنها به منزله پوشش دادن حفاظت از تمام زیست‌بوم و تمام گونه‌های گیاهی و جانوری است.

• به‌عنوان یک منبع شناخته شده جهانی، پیشنهاد شما در مورد ارائه یک برنامه‌ریزی راهبردی در مورد گربه‌سانان ایران چیست؟

IUCN در کل سازمانی است که سعی می‌کند یک بازنگری در سطح کل کشور‌ها و اکوسیستم‌های مربوط به آنها داشته باشد. یک ویژگی گربه‌سانان، به‌خصوص بزرگ‌جثه‌ها در مقایسه با طعمه‌های آنها این است که همیشه تراکم بسیار کمتری دارند، جمعیت زیستای ما از چند صد هزار تا چند هزار فرد را شامل می‌شود، ما دائما به بررسی سرزمین‌های وسیع و یا بخش‌های وسیعی از طبیعت می‌پردازیم، اکنون در دنیای مدرن دو جنبه وجود دارد یکی اینکه بسیاری از این جمعیت‌های زیستا در سراسر کشور‌های مختلف پخش شده‌اند و معمولا در یک کشور زندگی نمی‌کنند، بنابراین ما برای برنامه‌ریزی راهبردی نیاز به همکاری بین‌المللی داریم، جنبه دیگر اینکه فعالیت‌های انساتی عمدتا به پیشرفت اقتصادی بها می‌دهند که به‌صورت روز افزون باعث تکه‌تکه شدن سرزمین‌ها و محدوده پراکندگی گونه‌ها می‌شود و آنها را به قسمت‌های کوچک‌تری که بیولوژیست‌ها «فرا جمعیت» می‌نامند تقسیم می‌کنند، پس ما ابتدا نیاز داریم بدانیم جمعیت این گونه‌ها تا کجا کشیده شده و کدام مرزهای بین‌المللی را شامل می‌شود یعنی مرز‌های اکولوژیک را تعیین کنیم و این نیاز به دید فراملی دارد، عامل زمان هم بسیار حیاتی است، در مواردی که با طبیعت سر و کار داریم جایز به انجام خطا نیستیم چون زمان زیادی لازم است تا وضع دوباره به حالت اول برگردد، تمام کشور‌ها در این باره باید از دیدگاه‌ها و تجربیات هم آگاه شوند و کمک بگیرند و این یکی از وظایف اصلی گروه متخصصان گربه‌سانان در دنیاست.

• همانطور که می‌دانید در هفته اخیر دو قلاده یوزپلنگ که به شدت در معرض خطر انقراض است، در اثر تصادف جاده‌ای کشته شدند، یکی از آنها سومین قلاده‌ای است که در حوالی منطقه یکسانی در یزد در سه سال گذشته از بین می‌رود، شما چطور این مسئله را توجیه می‌کنید؟

من فکر می‌کنم مشکل خود جاده است، ما باید از طراحی و ساخت جاده‌هایی که موجب قطع زیستگاه‌های حیاتی گربه‌سانان می‌شود پرهیز کنیم. در مورد یوز مشکل متفاوت است؛ ما چندین جمعیت یوز در ایران داریم که حتی بزرگترین آنها هم بسیار کوچک است، به‌عنوان یک جمعیت بسیار با ارزش، بسیار هم ناچیز است، در مورد تلفات جاده‌ای، بازسازی یا ساختن جاده‌های جدید، مستقیم، سریع و آسفالته در بین آنچه ما اصطلاحا دو جمعیت می‌نامیم باید پرهیز کرد. آنچه باعث می‌شود یوز از زیستگاه کوهستانی خارج شود چیزی است که نیاز به تحقیقات در آینده دارد، در حال حاضر ما نمی‌دانیم آیا بخشی از پراکندگی آن در محل این جاده‌هاست یا اینکه گستره خانه آن در آنجا واقع شده، یا اینها حیوانات جوانی هستند که قلمرو مادری را ترک می‌کنند که البته تمام این موارد هم ممکن است.

احتمالا در این منطقه کریدور‌هایی وجود دارند که جمعیت‌های کوچک از آن طریق با هم در ارتباطند و ما باید این کریدور‌ها را مشخص کنیم.وقتی یک جاده از میان کریدورها می‌گذرد قطعا باعث کشته شدن یوز‌ها می‌شود، حال سؤال اصلی اینجاست، چطور می‌توان جلوی این حوادث را گرفت؟ پاسخ این سؤال چندان ساده نیست، در این موارد باید از اشغال غیرمنطقی عرصه‌های طبیعی جلوگیری کرد، برخی از این عرصه‌ها برای ادامه زندگی یک گونه حیاتی هستند، یک سری اقدامات کاهش دهنده برای این حوادث وجود دارند ازجمله مشارکت مردم، استفاده از روشنایی در مناطق حساس که جاده عبور می‌کند، کاهش سرعت در این جاده‌ها، علائم هشدار دهنده عبور حیوانات؛ اما مهم‌ترین نقش افزایش آگاهی عمومی است، من خوشحالم که می‌بینم روزنامه‌ها در ایران به موضوع یوز علاقه‌مندند و سعی در بالا بردن آگاهی عمومی دارند.

• شما معتقدید کدام بخش از مواردی که گفتید نقش مهم‌تری برای جلوگیری از کاهش بیشتر جمعیت یوز دارند؟

نمی‌توان گفت کدام بخش مهم‌تر است اگر شما یک سه‌پایه داشته باشید نمی‌توانید بگویید کدام پایه مهم‌تر است، اما در عین حال معتقدم تلفات جاده‌ای بسیار مهم هستند و باید جلوی آن را گرفت، همچنین به‌نظر من حفاظت از یوز در زیستگاه خودش از اهمیت بالایی برخوردار است، عرصه‌های اکولوژیک باید به اندازه کافی وسعت داشته باشند و جمعیت طعمه‌ها باید حفظ شوند و افزایش یابند، یوز تنها با وجود طعمه‌های کافی می‌تواند به حیات خود ادامه دهد، در درجه بعد ما قطعا باید فکری برای کریدور‌ها کنیم اما آنچه انجام می‌دهیم باید کاملا هوشمندانه و علمی باشد زیرا شاید فرصت جبران آن وجود نداشته باشد.

• نظر شما در مورد پیشرفت طرح یوز آسیایی چیست؟ آیا امیدی برای نجات یوز‌ها از خطر انقراض هست؟

آینده را نمی‌توان دید، اما می‌توانیم به گذشته نگاه کنیم و بسنجیم که چگونه بوده، آن وقت می‌توانیم موضوع را دنبال کنیم، یک دستاورد مهم که طرح یوز آسیایی داشته این است که یوزآسیایی هنوز در ایران زنده است، نابودی این‌گونه یکی از بزرگترین ترس‌های علاقه‌مندان به محیط زیست و زمانی پیتر جکسون بود. زمانی او فکر می‌کرد یوز آسیایی منقرض شده، آن موقع وضعیت بسیار بغرنج و خطرناک به‌نظر می‌رسید اما اکنون من معتقدم یک قدم بزرگ برداشته شده، در حال حاضر یوز به‌طور بحرانی درمعرض خطر انقراض است، هر چند ما نمی‌توانیم روند تغییر جمعیت آن را اندازه بگیریم زیرا در این مورد ما با فقدان اطلاعات از گذشته مواجه هستیم  و آنچه امروز به ما لطمه می‌زند همین نبود اطلاعات است، ما نمی‌دانیم جمعیت آن کم شده یا به احتمالی زیاد شده است اما فرض را بر این گذاشته‌ایم که حداقل در دهه ۹۰ثابت بوده است.

• شما از پارک ملی توران بازدید کردید، توران یک ذخیره گاه زیست کره است که یکی از ویژگی‌های ذخیره‌گاه مشارکت مردم بومی در حفاظت ازآن است، در مقایسه با سایر ذخیره‌گاه‌ها در دنیا آن را چگونه دیدید؟

البته زمان بازدید من کوتاه بود، از یک جهت من نمی‌توانم آن را با سایر ذخیره‌گاه‌ها مقایسه کنم چون موقعیت و مکان آن متفاوت است، از جهت دیگر یک ویژگی مشترک بین تمام ذخیره‌گاه‌ها وجود دارد. شما در مورد مردم بومی پرسیدید و بهره و منفعتی که مردم می‌توانند از حفاظت از این نواحی داشته باشند، در دنیا ذخیره گاه‌های زیست کره و سایر مناطق حفاظت شده از دو جنبه برای مردم محلی منفعت و ارتقای مالی به همراه دارند، یکی اینکه پایه اقتصادی زندگی مردم را تغییر می‌دهند که این به سختی اتفاق می‌افتد، در واقع بسیاری از تغییرات در دوره کوتاه اتفاق نمی‌افتد و ارزش آن در درازمدت ارزیابی می‌شود، از طرف دیگر ما می‌خواهیم سبک زندگی سنتی به‌عنوان میراث فرهنگی در کنار میراث طبیعی حفظ شود، اما مردم توقع رفاه بیشتر و امکانات بیشتر دارند و برقراری تعادل بین این دو نیاز مشکل است، بدین معنی که مردم یک زندگی دوگانه پیدا می‌کنند یعنی از زندگی سنتی با امکانات و رفاه کافی برخوردار می‌شوند و این برمی‌گردد به همان مفهوم اصلی ذخیره گاه زیست کره.

مبنع : همشهری انلاین